Ik ben met Hans Kuijpers de uitdaging aangegaan om minimaal 3 foto's per week hier te plaatsen. Heb je behoefte een reactie te geven? Mail of whatsapp.

Voor vorige versie kijk De uitdaging deel drie of kies uit het menu.

12 januari 2015

Koud was het afgelopen zondag. Het was rond half 5 en ik wilde er toch nog even op uit. Ik neem de camera mee en stap in de auto. Er is niet veel dat inspiratie geeft en uiteindelijk rijd ik het dorp uit en het veld in. Ik zie een aantal knotwilgen en die roepen om een foto met lijnen spel. Ik blijf eerst in de auto om warm een uitsnede te maken. Ik probeer me voor te stellen dat er met extreme scherpte diepte nog wel iets van dit trieste plaatje te maken is. Na een paar mislukte testjes steek ik mijn vinger op en stel hierop scherm. Puur voor de test. Thuis gekomen blijkt dat de enige foto waarbij ik blijf kijken. Na wat spelen met kleuren en contrast blijft onderstaande beeld over. Kijk goed, anders lijkt het toch niet zo koud geweest te zijn zoals ik eerst beweerde (-; 

4 januari 2015

Vandaag kwam Hans langs voor een gulle gave. Hij had op zolder nog een aantal LP's staan en deed die cadeau aan Marrit. Terwijl ik dit schrijf staat een van die LP's op. Het is Billy Joel met het jazzy New York State of mind. Dat doet me weer herinneren aan de film van gisteravond, Whiplash. Een film die in het filmhuis in Leeuwarden werd vertoond.  Met Marrit heb ik genoten van een mooie film over een ambitieuze conservatorium student en een bloed fanatieke leraar. Heel veel Jazz. Tot zover de jazz. Naast de gulle gave werd ik geconfronteerd met de opmerking dat ik lui was geworden. Die opmerking was terecht. De foto's die ik hier plaats zijn de laatste tijd genomen met mijn telefoon. Handig en altijd bij de hand. Maar het resultaat is niet goed. Vandaag dus maar weer eens de camera gepakt en de auto gevuld met wat familie. Het is de laatste dag van de vakantie en we moeten er nog even uit. De oudste, Marrit, gaat onder protest mee. Eenmaal op het strand staan de mondhoeken omhoog en zelfs een potje tikkertje wordt spontaan aanvaard. Tijdens het tikken zie ik kans om wat foto's te maken. Ik vraag haar met het haar te spelen. Daarna thuis nog creatief bewerkt. Ik denk dat Hans me niet meer lui mag noemen.

26 december 2014

Het is is bijna weer ten einde. Wat heeft het ons gebracht? We zijn gezond, zowel financieel als geestelijk en lichamelijk. Natuurlijk komt er wel eens een rekening door de bus, waar je niet op zit te wachten. Af en toe raadplegen we een dokter. Maar verder gaat de ene dag over in de andere. Vervolgens gaat dat ook op voor een week en maand. Voor je het weet geldt het ook voor de jaren. Ik hoop dat het komende jaar minder snel zal gaan. Maar als dat betekent dat er niets gebeurt en dat het een saai jaar gaat worden, kies ik liever voor het omvliegen van de tijd.  

8 december 2014

Zaterdagavond. De klok gaat richting de negen uur en onze jongste dochter dartelt rond in nachtkleding met een zogeheten fris bekkie. Ik heb de platenspeler van mijn oudste dochter aangesloten op de stereo en heb wat platen van boven meegebracht. De whiskey vul ik nog eens bij en de Smiths zingen "the death of a disco dancer". Dat  nummer kwam vaak voorbij. Het is niet de meest toegankelijke muziek. Maar als je het vaker hoort blijft het hangen en verveelt het niet zo snel. Inmiddels ben ik omringt door onze katten Doutzen en Minoes. Het is een heel tevreden moment. Ik vind dit een goed moment voor een foto, zie hieronder. Ik kan niet zo goed de sfeer vastleggen, die ik voel. Het duurt niet zo lang en dan hoor ik in de verte de wasmachine bulderen en mijn vrouw probeert vage vlekken te poetsen. Ik realiseer me dan dat niemand zit te wachten op het vastleggen van de sfeer van dit moment.

23 november 2014

Maandagmiddag. Ik zit achter de PC en handel wat klantassistentie verzoeken af, kortweg KAV. Voorheen noemden we dat storingen. Maar in de loop van de tijd zijn het geen echte storingen meer maar vragen over hoe iets moet en of het anders kan. Ook raakt er wel eens van defect, maar dan nog vraag de klant om hulp, assistentie. Tot zover het begrip KAV. Nu probeer ik 's maandags mijn pappadag zo KAV-loos door te komen, maar ook deze maandag was het weer raak. Rond een uur of twaalf hield ik het even voor gezien. Ik besloot om een stronk boerenkool van de volkstuin te halen. Het is in ons gezin het eten wat we allemaal lekker vinden en we waren al een paar keer vreemd gegaan. D.w.z we hadden de boerenkool bij de plaatselijke supermarkt gekocht. Dat is prima, maar het is niet zo lekker als uit mijn vader's volkstuin. Er moet echter wel een nachtje vorst overheen en dat had met de huidige klimaat verbetering best lang geduurd. Maar vorige week heb ik weer staan ruiten krabben. Met de boerenkool in het achterhoofd niet eens een vervelende klus. Nu heeft mijn vader een plekje op de volkstuin die niet eenvoudig met de auto is te benaderen. En met de fiets vind ik het weer lastig sjouwen met de tas en gereedschap. Deze keer koos ik ook weer voor de auto. Achter op de volkstuin aangekomen was ik verbaasd over het heerlijke weer. De zon scheen krachtig en ik besloot de rest van de middag geen tijd meer te besteden aan KAV. Thuis gekomen heb ik de auto ingeruild voor de fiets en heb snel te camera over mijn schouder gehangen. Halverwege kwam ik onderstaand plaatje tegen.

1 november 2014

Een foto van het Nannewijd bij nacht. Meer zeg ik er niet over.

 

31 oktober 2014

Het is na achten 's avonds en we gaan er op uit met camera en statief. Het is al donker en we zoeken nog even naar inspiratie. We hebben eerder al eens een rondje door Leeuwarden gemaakt en daar waren we beide niet ontevreden over. hans stelt voor om de monumentale gebouwen te zoeken. Hier en daar kunnen die zo mooi verlicht worden. De koers is richting Oranjewoud. Ik had al gekeken naar de maan en die was nog niet uitbundig. Misschien is het genoeg geweest en ik stel voor de rit langs het Nannewijd te laten voeren. Na een paar foto's over het water met een boom op de voorgrond valt mijn oog op de mooie groene verlichting langs het fietspad. Zie hieronder de spooky green.

18 oktober 2014

Ik sta bij de container om de laatste voedsel resten die overgebleven zijn van de maaltijd weg te werken. Mijn blik gaat door de lucht en ik zie een prachtig kleurenpalet aan de hemel verschijnen. Ik bedenk me geen moment en stap in de auto om dit vast te leggen. Tussen het bedenken en daadwerkelijk vastleggen zit toch wel weer vijf minuten. En dan ben ik niet eens naar de locatie gereden waar ik dacht de mooiste plaatjes te kunnen schieten. De lucht kleurt nog wel, maar niet zo uitbundig. Thuis gekomen kijk ik nog snel op de pagina van Hans en ik zie dat hij dezelfde gedachte moet hebben gehad. Twee zielen een gedachte.

28 juli 2014

Frankrijk,vroeg in de ochtend. Rivier de Bes een zijtak van de Drome. Een mooi ruig gebied. 

26 Juni 2014

14 Juni

Pelgrims. Het was druk op straat. Ik moest nogal door de knieën om de bezoekers scherp op de foto te krijgen. Na een flinke regenbui in de nacht ging dit volk op weg naar een betere wereld. Ik denk dat het pelgrims zijn getuige het huisje op de rug. In de bijbel staat:  neem u matras op en wandel. Het matras zal wel in het huisje liggen.

23 Mei

Baludzun, wat een muziek. Hij geeft het gevoel van new wave uit de jaren tachtig. 

22 April 2014

Zodra ik de datum noteer zie ik dat het te lang geleden is dat ik een foto plaatste. Ik kwam nog een mooie tegen en was er eigenlijk vanuit gegaan dat ik deze al eens geplaatst had maar ik kwam deze na een korte rondgang op deze site niet tegen. Mooi lijnen spel. Gemaakt op het korfbalveld in Lemmer. Ik denk dat de wedstrijd mijn aandacht niet vast kon houden. Dat was bijna een jaar geleden. Een paar weken geleden stond ik weer op de zelfde plek en zag de zelfde hijskraan. 

17 Maart 2014

Het is zaterdag. Er is een opendag in een verpleeghuis waar mijn vrouw werkt. Ze vraagt of ik een paar foto's wil maken. Zo'n uitnodiging neem ik met beide handen aan. Eenmaal binnen voel ik mijzelf een binnendringer. Dat komt door mijn camera. Mensen zien dat je hun gaat vastleggen. Op zo'n opendag staat iedereen open voor mensen van buiten. Alles is aangekleed om je als buitenstaander zo welkom mogelijk te laten voelen. Maar zitten ze wel op een fotograaf te wachtten?  Ik moet altijd even over die drempel heen. De oorzaak van die drempel doet mij er ook toe bewegen om niet opvallend aanwezig te zijn. Mensen die niet weten dat ze worden vastgelegd staan er meestal mooi op. Zo ook deze mevrouw. Mijn vrouw zou haar betitelen als "een mooi wiefke". Ze was druk bezig met handwerken. Ze zat in een kring met medebewoners en was zich niet bewust van mijn aanwezigheid. Omdat ik niet te opvallend te werk ga maak ik zo min mogelijk gebruik van een flitser. Dat maakt het allemaal niet eenvoudiger. Bij het bekijken van het geoogste beeldmateriaal moest er veel gepoetst worden en veel van het materiaal was niet bruikbaar. Ik denk dat het tijd wordt voor een nieuwe flitser. Een die niet opvalt.

9 Maart 2014

Ik ben vorig jaar op 15 April begonnen met deze uitdaging. Ik maakte toen een foto van het prille ontluiken van de lente De foto staat in De uitdaging onderaan de pagina. De Japanse Kers die bij onze overburen in de tuin staat. Het was toen 15 april. Een maand later dan nu. We zijn vroeg dit jaar. We hebben geen winter gehad. De zomer van vorig jaar is overgegaan in een lange herfst. Het voordeel hiervan is dat we eerder aan de lente zijn begonnen. Zie de Japanse kers die ik vandaag opnieuw gefotografeerd heb. De opwarming van de aarde heeft zo zijn voordelen. 

En omdat het zo een  lazy sunday afternoom was deze ongebruikelijke toegift.