Ik ben met Hans Kuijpers de uitdaging aangegaan om minimaal 3 foto's per week hier te plaatsen. Heb je behoefte een reactie te geven? Mail of whatsapp.

Voor vorige versie kijk De uitdaging deel vier of kies uit het menu.

7 september 2015

Het was zaterdag. In Ijlst was het Millenium festival. Er kwamen veel artiesten en het begon om 12:00 met spijkers met koppen. Dit programma beluister ik al meer dan 20 jaar. Ijlst ligt in de buurt dus daar gingen we heen. Het eerste uur van Spijkers met Koppen heb ik thuis nog een beetje beluisterd maar daarna stapten we in de auto voor nog een uurtje live radio. In de auto hoorden we Wim Daniels. Deze man kan leuk schrijven en ook goed voor dragen. De presentator vertelde dat hij 4 uur in de trein had gezeten om in Ijlst te kunnen komen. nadat wij Sneek al bijna voorbij waren bleek dat de kaarten voor de rest van het festival nog op de piano lagen. Uiteindelijk kwamen we in In ijlst aan op het moment dat Hanneke Drent het eindlied in zette. Wim Daniels stond achter in de zaal waar wij langs schoven. Mijn vrouw wisselde nog een kort woordje met hem en we namen met ons drieen plaats naast hem. Ik zag mijn dochter rond kijken en speuren naar bekende mensen. Bij het laatste couplet vroeg mijn dochter: "Wie is nu Wim Daniels?" wijzend op de presentatie tafel. Met een glimlach kon ik vertellen dat hij naast haar stond. Ze kleurde ... Later op de avond moest ik genieten van Dotan. Dat is een prima zanger met een eigen geluid. Zo eigen dat ik na een paar liedjes het wel had gehoord. Ik ben maar eens wat gaan fotograferen.

4 september 2015

Special voor de uitdaging had ik een paar foto's gemaakt. Dit was tijdens de vakantie aan zee, Bloemendaal aan zee. Het was al wat jaren geleden dat we op de camping stonden maar het voelde een beetje als thuis komen. De foto is genomen op de konijnen heuvel. Een heuvel midden in het natuur gebied Kennemerland. Ik vond de foto te saai voor de uitdaging maar nader onderzoek en bij gebrek aan beter toch maar geplaatst. 

 

26 augustus 2015

Hoera, hoera. Ik ben vandaag 47 geworden. Op zich is dit geen memorabele leeftijd. Toch zal ik deze verjaardag mijn hele leven herinneren als de dag van gister. Vanochtend ben ik verwent door mijn drie "vrouwen" met cadeaus, zang en felicitaties. Het zal iedereen duidelijk zijn dat ik, kijkend in de spiegel, met weemoed terug kijk naar de dagen van voor mijn 47-ste. Desondanks zou ik niet weer terug willen. Daar zijn een aantal redenen voor. De eerste. Met de wijsheid van nu kijkend naar mijn beslissingen van toen hoop ik de beslissingen van vandaag anders te nemen. Ik besef ook wel dat deze stelling een zelf instant houden karakter heeft zodat ik die volgend jaar weer kan opschrijven. De tweede. Samen met twee andere vennoten runnen wij een firma. Gisteren heb ik aangeven dat ik niet verder met ze ga. Dit was een van de moeilijkste boodschappen die ik tot nu toe heb moeten brengen. Ik heb de indruk dat de boodschap ook niet lekker viel. De derde. Mijn vader is sinds het overlijden van mijn moeder een nieuwe weg ingeslagen. Na een moeilijke periode heeft hij een nieuwe vriendin die zijn leven weer kleur geeft. Dit is voor de achterblijvers een geruststelling. Aan de andere kant is het voor hem lastig zijn aandacht goed te verdelen. Waarom dit zo is kan ik niet zo goed begrijpen.

Gisteren kwam hij bij mij en vertelde enthousiast over zijn vakantie van vorige week en gaf mij een klein digitaal foto toestel met de afbeeldingen van de vakantie. Van ochtend heb ik de foto's bekeken en schrok van mezelf.  Het waren minimaal 40 foto's en het was alsof ik door zijn ogen de wereld aan het bekijken was. Ik begreep van elke foto waarom hij ze gemaakt had, Ik zou ze ook zo maken. We kijken dus op vergelijkbare manier naar de wereld om ons heen. Van buiten schijn ik veel op hem te lijken. Van binnen zag ik veel verschil. Maar of dat zo is betwijfel ik nu. Bepaal zelf maar. Hieronder staat een foto die in de categorie  zelfie zou moeten vallen.

 

26 Mei 2015

Inmiddels is de website verhuisd van de ene server naar de andere. Als het goed is wordt in de adresbalk nu een klein icoontje getoond wat op mij moet lijken. Het zogeheten favicon. Wat betreft de foto's is er niet zo veel te melden. Ik heb nog eentje van een sportieve uitdaging. Spinning. Dat viel nog niet mee maar het was voor een goed doel. Hieronder een illustratieve foto. 

25 januari 2015

Kent u dat? Je loop ergens en je hebt het gevoel dat dat redelijk bijzonder is. Je wilt dat moment delen en dat doe je direct met de mensen om je heen. De huidige stand van zaken rond techniek bied de mogelijkheid dit ook met anderen te doen. Je kunt gaan bellen en uitleggen wat je bijzonder vindt aan de plek waar je nu staat. Maar het blijkt toch dat je er dan bij had moeten zijn geweest om maar iets van dat gevoel over te kunnen brengen. Het kan ook aan mijn verbale capaciteiten liggen. Gelukkig kun je naar die andere techniek grijpen, foto. En ja dat doe ik. Uiteraard heb ik mijn goede camera niet bij me en ik moet het hebben van de mobile telefoon. Twee kiekjes geschoten en gelijk met een aantal mensen gedeeld via Whatsapp. Vanaf de telefoon lijkt het allemaal niet zo slecht. Op de PC valt het zoals gewoonlijk tegen en ik probeer beide wat op te poetsen. Er blijft maar een over. Wanneer je er lang naar kijkt beginnen er bij mij beelden en verhalen binnen te dringen over tunnels met licht aan het eind. Het zou zomaar kunnen dat bij het ontwerp van dit gebouw hier rekening is gehouden. Aan het eind zal het allemaal beter worden.

18 januari 2015

Muziek maken is leuk. Niet voor iedereen. Niet altijd is het achter elkaar laten horen van verschillende tonen een prettig gehoor. Het komt voor dat ik thuis achter de piano ga zitten en wat klanken voortbreng. Soms neigt het naar een melodie en is het bijna muziek. Het komt voor dat we allemaal in de kamer zitten en dat ik opeens realiseer dat ik alleen ben overgebleven. Het zijn stille hints. Waar het aan ligt ben ik nog wat onzeker over. Ik hoop dat het aan de stemming van de piano ligt. Op gitaar heb ik iets meer succes. Ik heb daar ook meer ervaring mee. Toch kun je het plezier dat ik heb in beide instrumenten niet met elkaar vergelijken. Al was het alleen maar de stemming van het instrument. Die van de gitaar moet elke keer even getuned worden voordat je er op gaat spelen. Die van de piano blijft wat langer goed. Dit kan ik wel waarderen. Het stemmen van een piano duurt wat langer. Dat zit met name in het aantal snaren maar ook aan de stemknoppen. De stemknoppen van de piano zijn weerbarstig en per snaar ben je een kleine minuut bezig. En dan zit het niet tegen. Hierbij wil ik nog noemen dat het aantal toetsen die je aan de buitenkant ziet niet gelijk staat aan het aantal snaren. De meeste tonen worden door drie snaren geproduceerd. Alleen de lagere gebruiken er twee per toon en de allerlaagste hebben er maar een. Helaas heb ik er daar maar tien van. Bij het stemmen van de snaren gebruik ik tegenwoordig mijn telefoon, dat is een hele vooruitgang. Voorheen gebruikte ik een laptop met een leuk programmaatje. Verder is een goed gehoor ook onmisbaar. Ik heb de klus in twee avonden uitgevoerd. Ik hoop nu dat het langer duurt voordat iedereen uit de kamer vlucht. Ik ben bang van niet.