Ik ben met Hans Kuijpers de uitdaging aangegaan om minimaal 3 foto's per week hier te plaatsen. Heb je behoefte een reactie te geven? Mail of whatsapp

Eerdere reeks Deel1Deel 2 

27 februari 2014

Als het over dieren gaat zijn we compleet doorgeslagen. We dichten dieren gedachten en emoties toe die we bij mensen kennen. Vanochtend betrapte ik mijzelf hier ook op. Een onderdeel van het vaste ritueel van de ochtend is koffie zetten, poezen een bakje met vlees geven en krant lezen. Het is eigenlijk onzinnig om twee bakjes vlees neer te zetten omdat er maar een poes is die deze beide leeg eet, n.l. Minoes. De andere ruikt af en toe wat en laat het leeg eten over aan Minoes. Na de eerste ronde volgt het volgende ritueel, wassen. Wat er op neer komt dat ze naar Kittekat gaat ruiken. Vervolgens komt ze aan het eind van de tafel tevoorschijn en loopt in een strakke rechte lijn intimiderend op mij af. Dan gaat ze pontificaal op de krant liggen en meestal op het gedeelde wat ik aan het lezen ben.  Ze krijgt haar aai over de bol en ik schuif haar aan de kant. Dan volgen er nog een paar pogingen van haar kant om haar plek te veroveren tot dat een van beide het opgeeft. Meestal ben ik dat omdat, nu komt het, ik het zo zielig vind dat ik haar vraag om liefde afwijs. Het is van de zotte dat ik haar deze liefdes vraag toedicht. Het is gewoon een secreet. Het interesseert haar geen ene moer wat ik wil en denk. Je zou bijna in de zelfde val weer kunnen trappen door te denken het  is net een mens.

26 Januari 2014

Een vriend kwam langs en hij vindt fotograferen erg leuk. Het werd tijd voor een hapje en de eieren werden te voorschijn gehaald om de lunch extra voedingskracht te geven. Tussen deze eieren zat een hele vreemde. Ik stelde voor deze onderwerpt te maken van een foto sessie en we togen even later naar de studio. Dat klinkt meer dan het is. Eerst moet de was aan de kant geschoven worden voordat er ruimte is waar de lampen opgesteld kunnen worden.  De achtergrond wordt na beneden uitgerold en er wordt een vuilniszak voor het raampje geplaatst. Laptop wordt aangezet en de studio is klaar. Na een 15 tal foto's van het ei was er geen een waarvan het de moeite was om die te bewaren. Veel werk voor niets. Er was nog een alternatief  project, de wens van mijn vrouw om een half belichte foto van haar te maken in zwartwit. Eerst maar even op ons zelf getest.

 

18 Januari 2014

Af en toe zijn er van die uitjes. Zo ook deze zaterdag. Het bestuur van een stichting ging afscheid nemen van een paar leden. Dit afscheid vond plaats in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Ik heb geen directe bemoeienis met de stichting maar 'als man van' mocht ik mee. Aldaar aangekomen was ik nogal verrast door de locatie waar het 'feestje' plaats ging vinden. Een imposant gebouw in/aan het water met daarvoor de replica van het VOC-schip de stad Amsterdam. Nadat we door drie deuren ons naar binnen hadden gemanoeuvreerd stonden we weer buiten, op de binnenplaats. Dit was voor het permanent openhouden, van het museum, in stijl overdekt. Een heel groot glas-in-loodachtige constructie omspande de binnenplaats. Nieuwsgierig heb ik zitten puzzelen wat het moest voorstellen, maar er zat niet echt symmetrie in. De gids die ons rondleidde bracht duidelijkheid. Het was de windroos met de belangrijkste scheepvaartroutes over de oceaan. Over deze routes hebben ze veel slaven van hot naar her gesleept. Het Scheepvaartmuseum toonde dat dit een lucratieve handel moet zijn geweest...

 

13 Januari 2014

Het is niet de foto die ik wilde maken maar bij het testen van mijn telefoon kwam deze naar boven. Ik mag best verklappen dat de dame links op de foto vandaag 8 jaar is geworden. Het feest is gisteren al behoorlijk begonnen en vandaag is de school aan de beurt. Voor zeven uur verlaat mijn vrouw de echtelijke bedstee en spoed zich via het badkamer ritueel naar de keuken. Meestal ben ik de eerste en daarom ga ik er vanuit dat  ze een vroege afspraak op het werk heeft. Dat blijkt niet zo te zijn. De werkelijke reden is dat er een traktatie klaargemaakt dient te worden voor de kinderen in de klas. Inmiddels is het feestvarken ook beneden en helpt haar moeder waar ze kan. Ik pak een bak koffie en een krant en hoor eerst nog binnensmonds het ongenoegen over het niet meewerken van de onderdelen die tot een traktatie samen gevoegd dienen te worden. Na een tijdje verplaats het uiten van het ongenoegen buitensmonds en er valt ook al het K woord. Gelukkig heeft dat woord in ons gezin een vervanger gekregen dankzij een paar oer Hollandse vertolkers van het country genre. Ieder afzonderlijk zitten ze op TV te beweren dat ze veel plezier beleven aan het maken van KUNTRIE muziek.  Ik denk dan ook dat ze bedoelen dat ze kut muziek maken wat lijk op country en deze samentrekking geeft goed weer hoe ik hier over denk. Inmiddels gebruiken wij het woord kuntrie voor het moment dat het even niet meezit en dat we deze gevoelens noodzakelijkerwijs even onder de aandacht van onze omgeving willen brengen. Op de vraag van mijn oudste dochter hoe het met de traktatie vordert zegt de jongste dat mem maar een keer kuntrie heeft gezegd. Op zo'n moment zijn alle spanningen weer uit de lucht. Later die middag heeft de jarige besloten om boerenkool op het menu te zetten. Op navraag van de oudste waarom niet patat volgt de bewering dat heit en mem hier toch niet voor voelen. Op dat moment gooit de oudste duidelijk naar buiten dat als je jarig bent je alles mag kiezen. De moed zakt mij in de schoenen en ik zie me alvast een frikandel met veel pindasaus naar binnen werken. Verontwaardigd zeg ik tegen de oudste dat deze kennis best achterwege had mogen blijven. Op dat moment wordt de boks uitgevoerd. Ik zie nog net kans om deze vast te leggen.

Einde 2013 

Even geen foto. Het blijkt toch heel lastig iets vol te houden dat langer dan een paar maanden duurt. Sinds november heb ik eigenlijk de camera niet aangeraakt. Of dat jammer is weet ik niet. Ik heb er veel plezier in om een foto te maken en dan in gedachten het verhaaltje te vertellen wat  in mijn hoofd ontstaat. Ik kom er achter dat er op het moment meer verhalen in mijn hoofd spelen dan dat er beelden op mijn netvlies voorbij komen die ik aan de eeuwigheid wil offeren. Sinds ik met Hans de uitdaging ben aangegaan ben ik anders naar beelden gaan kijken. Ik wil graag dat de foto's een verhaal vertellen. En als de foto het verhaal niet verteld dan bedenk ik dat er wel bij.

Toch probeer ik in 2014 de handschoen weer op te pakken en  Hans op deze manier van repliek te dienen.  Daarnaast wens ik iedereen via deze weg een nieuwe start of vervolg van de goede weg die reeds ingeslagen was. Mijn goede voornemen van het jaar zal zijn dat het leven te kort is om slechte wijn te drinken. 

23 November 2013

Ik weet niet of u het herkent maar wij mogen graag in de tuin zitten. Elk zonnestraaltje is er een en die pikken we graag mee. In deze tijd van het jaar valt het niet altijd mee maar vandaag was weer een mooie uitzondering. Vooral de najaarszon en het voorjaarszonnetje worden bij ons aanbeden. Het nadeel van deze zon is dat hij erg laag staat en wij nog maar op een plek in de zon kunnen zitten. Onder de druif. Het is een lekker mediteriaans plekje. Maar dan is er die boom. Een hele hoge en hij wordt elk jaar groter en breder. Het is een Berk. Dat kan goed branden en de snippers kun je goed gebruiken voor het roken van zalm en dergelijke. Er is alleen een probleem. Hij staat in de grote tuin van de buren en die hebben er zelf geen last van. Dat komt voornamelijk doordat ze nooit buiten zitten. Dat kijkt namelijk heel lastig TV. Inmiddels hadden we onze bezorgdheid uitgesproken over de grote van de boom en waar dat naar toe zou leiden voor de toekomst. De zorgen bleken alleen bij ons te bestaan. Andere buren bleken wel solidair met ons te willen zijn alhoewel ze nog geen noemenswaardig nadeel van de boom ondervonden. Laatst kwam de buurvrouw van de boom langs om te zeggen dat als we er nog steeds last van hadden we zelf maar moesten zorgen dat hij neergehaald werd. Een kennis van een kennis had een hele mooie motorzaag. Poehee wat ging dat snel. 

16 November 2013

We rijden samen naar de kust, Harlingen. Het is mistig. Onze dochter gaat haar eerste wedstrijd spelen. Onder weg knapt het weer op. Wanneer we op onze bestemming komen schijnt de zon.  De wereld ziet er vriendelijk uit. Tijdens de wedstrijd probeer ik het spel te snappen. Dat valt niet mee. Ik kom er achter dat ze spelen zonder keeper en met twee goals. Dat zou voor voetbal ook een leuke optie zijn. Onderweg naar huis blijkt de mist thuis niet opgelost. Misschien moeten we weer terug naar de kust.

 

 

29 Oktober 2013

 Ik rijd op vrijdagmiddag bij de doopsgezinde kerk in Bolsward vandaan. Morgen mogen we haar de laatste eer brengen. Ik nader de flat waar ze woonde. Ik zie het bord met palen die ik fotografeerde. Bij die foto kon ik verwoorden wat ik op dat moment voelde. Die palen die symbolisch stonden voor de medische zorg die mijn schoonmoeder, mama,  overeind hielden. Deze palen liggen samen met het bord tegen de  grond. Deze palen hebben de strijd van de storm van maandag niet kunnen doorstaan. Mama heeft de storm van het leven ook niet meer kunnen doorstaan. Het was dinsdag middag. Al haar dochters waren bij haar. In tegenstelling van de palen was haar landing vredig. Geen treurnis. Wel verdriet. Het is goed zo.

 

 

1 september 2013

Ooit ben ik op een wintermarkt een vishandelaar tegen gekomen, die ter plaatse aan het roken was in een klein rookkastje. Zo groot dat er twee stukjes zalm in pasten. Ik hou wel van vis en zeker als deze gerookt is. Ik kwam toen op het idee om zo'n kastje zelf te maken. Inmiddels zijn we wel drie jaar verder en mijn vrouw die ook wel van gerookte vis houdt zal het wel te lang geduurd hebben eer ik met dit project ben begonnen. Zij heeft mij dus een rookkastje op de verjaardag cadeau gedaan. Gisteren naar de groothandel om een best stuk zalm en wat rookmot. Zo heet het laagje houtsnippers waar de rook vanaf komt. De instructies op internet hoe je moet roken liepen uit van één uurtje tot wel drie dagen. Ik koos die van een paar uur pekelen en vervolgens 50 minuten roken. Toch was ik er niet op gerust dat het de eerste keer zou lukken. Ik kocht wat plofkip en heb vanmiddag eerst hier op getest. En wat was dat lekker. Ik kan niet wachten tot ik de zalm er in ga gooien.

 

28 augustus 2013

Het was afgelopen maandag uitzonderlijk mooi weer en ik heb mijn verjaardag met vrienden en kennissen tot laat buiten kunnen vieren. Bijna iedereen is geweest. Gedurende de avond was me opgevallen dat het type cadeaus die ik mocht ontvangen wel allemaal binnen één thema vielen. En ze vielen allemaal stuk voor stuk in de smaak. Het was alleen wel duidelijk dat niemand mijn website bezoekt en dit item, de uitdaging leest. Het kan ook nog ergens anders aan liggen. Ik heb een image probleem of ik heb een drank probleem. Aan het eind van de avond was de piano waar de giften verzameld werden bijna te klein. Wat betreft de eerdere genoemde problemen zal ik wel een imago probleem hebben. Het tweede zal er wel op volgen. Iedereen heel erg bedankt voor de gulle gaven. Dit wordt genieten. Proost !

26 augustus 2013

Het is een heuglijke dag. Ik heb het weer gehaald. Weer een jaar er bij. Hoera ik heb de 45 gehaald. Het viel nog niet mee. Niet wat betreft de gezondheid. Daarover mag ik niet klagen.. van mijn vrouw. Maar over de weg er naar toe. Eerst de moedermelk en de luiers ontgroeien. Daarna school en meisjes.  Toen dat geregeld was moest ik gaan werken en ga je op aandringen van een van die eerdere meisjes nog verloven en  trouwen ook. Voor dat je het weet zit je weer met luiers die door twee dochters vol worden gepoept. Wel hele mooie dochters overigens maar dat ter zijde. Nu dreigt de eerste dochter ook al met jongens en dergelijke. Dit is wat ik bereikt heb tot mijn 45-ste . Als het mee zit ben ik op de helft. Dus er moet nog heel wat gebeuren. Voor wie het niet kan laten en vanavond langs wil komen en perse iets mee wil brengen. Hieronder een cadeau tip. Maar met lege handen ben je net zo welkom. 

20 augustus 2013

In heb me van de week verbaast. U kent Darwin en "The Origin of species" ?  Ook ik heb het boek niet gelezen maar ik heb begrepen dat daar een evolutie theorie in staat. De strekking van deze theorie is dat soorten zich aanpassen aan de omstandigheden. Vissen krijgen pootjes als ze aan land gaan en als ze in de lucht een beter plek hebben krijgen ze vleugels en worden het vogels. Als de uitzondering de regel bevestigd dan kwam ik deze van de week tegen. De vlieg. Wat is dat toch een irritant beest. Het gaat steeds op je zitten en dan duurt het maar even en ik pak de elektrocuteer vliegen mepper. Deze is goed voor het behang. Je kunt er niet een vlieg mee pletten want daar is dit type vliegenmepper niet op ontworpen. Het is de bedoeling dat je de vlieg uit de lucht moet slaan. Een vorm van tennis zo gezegd. Hiervoor hebben mijn vrouw en ik afgelopen winter tennisles gevolgd. En met resultaat. Een kwartiertje vliegentennis en in de kamer is geen vliegende vlieg meer te bekennen. Wanneer Darwin met zijn theorie gelijk heeft moeten de vliegen die n de buurt van mensen komen langzaam uitsterven en zouden we inmiddels geen last meer moeten hebben van dit irritante schepsel. Tot zover de uitzondering op de theorie denk ik maar. Dan heb je ook nog die andere theorie, die van de bijbel. Bij deze theorie zijn ze vergeten de vlieg van het lijstje te schrappen voor dat god ging scheppen. Later kwam er nog een zondvloed en ook toen was er nog een kans om die twee vliegen uit de ark te weren. Je moet als diersoort vlieg wel heel veel geluk hebben dat je welke theorie dan ook kunt trotseren.

31- Juli 2013

Wel mooi, de maand beginnen en eindigen met een foto. Op 1 juli was het de caravans waarmee  ook wij de reis naar Frankrijk hebben gemaakt. Het was ook Frankrijk waar ik mijn grote verleidster ontmoete. Het was ver boven de dertig graden toen ik haar ontmoete. Het was direct liefde op het eerste gezicht. Ik heb ook direct een foto van haar gemaakt. Het heeft even geduurd voordat mijn vrouw het begreep maar uiteindelijk heeft ze zich er bij neer gelegd. En zeg nu zelf. Kun jij deze blik weerstaan?

1 juli 2013

Vandaag kwam het besef dat we gewoonte dieren zijn van een behoorlijke burgerlijk niveau. De ene dag gaat over in de andere dag. De ene week in de andere week enz. We wonen in het zelfde rijtjes huis. Tot dat het vakantie is. Dan gaan we hele gekke dingen doen. Spannende oorden opzoeken, op safari gaan of diepzee duiken. Gelukkig woon ik in een buurt waar de burgerlijkheid nog niet is door drongen. Of toch wel. Vandaag rijd ik door de straat achter ons huis. De buurt is bijna een kopie van onze straat. Wanneer je dan de vakantie plannen ziet van deze mensen verschillen deze niet zoveel als die van ons. Zuid Europa here we come. 

29 Juni 2013

Ik had al wel een verhaaltje in mijn hoofd maar ik had er geen foto bij. Dan toch maar het verhaaltje schrijven. Zaterdag ochtend is een poets moment.  In de kamer hebben wij witte plavuizen met een klein vleugje grijs. Je ziet er alles op. Minimaal twee keer per week moet de dweil er over om een redelijk propere indruk te wekken. Zo ook deze ochtend. Met de dweil en de waterspuit begin ik aan de poetsbeurt. Al snel zie ik op de vloer zwarte vegen. Het lijkt op een substantie welke ik ook wel eens rond de spiegel tegen kom. Ik heb mijn dochter hier wel eens op gewezen dat dit rond de ogen niet nood zakelijk is maar dat de spiegel er zeker niet aantrekkelijker door wordt. Wanneer je 14 bent is de spiegel je grootste vriend en je vijand tegelijk. Vele uren per dag wordt gekeken naar je onzekerheid. Hoe meer make-up hoe onzekerder de pubermeid. Wanneer ze binnen komt wijs ik haar op het misbruik van de make-up. En dat het opbrengen van make-up boven de wastafel moet plaatsvinden.  Verontwaardigt meld ze dat niet zij maar haar vriendin op die plek heeft gezeten.  Nu ze het zegt realiseer ik me dat het mij ook was opgevallen dat haar vriendin er was. Het was me ook opgevallen dat ze heel onzeker moet zijn geweest toen ze voor de spiegel stond. Veel van deze onzekerheid is letterlijk van haar afgevallen. De onder staande foto is met dank aan mijn dochter.

24 Juni 2013

Een tijdje geleden schreef ik over 3K. Afgelopen weekend heb ik drie woorden gevonden met een C, 3C dus. Communicatie, Cultuur en Concert. Ja we waren op Oerol. Mijn vrouw was al drie keer geweest en ze dacht dat ik het ook wel leuk zou vinden. Je kunt ingewikkelder smoezen vinden om even zonder kinderen er op uit te gaan. Alles ging goed. Geen boot gemist, we kregen fietsen met versnellingen en we hadden wind mee. Na 6 kilometers verlangde ik wel naar een sta moment. Het zadel was van het type, hoe je ook gaat zitten je valt er van af. De enige manier is gewoon hard door trappen en zien dat je op de eindbestemming komt. Het waaide hard. Maar het regende ook hard. Bij het pension aangekomen werden we naar ons tuinhuisje gebracht. Het zag er nieuw en verzorgd uit. Genoeg ruimte tussen ons en de buren om het stof eens goed uit het matras te laten opstijgen. Meer van het goede nieuws was een bier proeverij van Brand waar we per email voor uitgenodigd waren. Het weer bood een goede aanleiding om dit overdekt te ondergaan. Wij zijn niet zo van het bier maar de voorganger was enthousiast en na het proeven en gokken van antwoorden kwam de stemming er in. We eindigden met een quiz. Ik mocht tegen de dames de heren verdedigen tot aan de laatste vraag. De shout-out bracht mij ten val en een dame werd Brand Meester. De trofee was een mooi Brand-Oerol-Bierglas, dezelfde die wij later van de spreker mee kregen. Volgende keer maar een wiskey of wijn proeverij. Zo dit is dus Oerol dacht ik. Dat had ik mis. We moesten kaartjes hebben. Hoe je aan die kaartjes moest komen was mij niet direct duidelijk. Ik was echt groen. Op drie schermen staan de voorstellingen geografisch verdeeld over het eiland. Veel was al uitverkocht en wat nog beschikbaar is heeft een niets zeggende voorstellingsnaam. Alleen een grondige literatuurstudie geeft duidelijkheid over wat je kunt verwachten. Geen tijd dus maar een wilde gok. Wil je kaartjes dan moet je het festival terrein helemaal over om een nummertje te vragen aan een dame. Dan ga je weer naar de schuur om gedwee de wachtrij te zien slinken totdat jij aan de beurt bent. Het weer deed zijn werk. We konden vrij rap iets boeken voor 21:30 tot 24:00 op het strand 8 kilometer verderop. Heenweg voor de wind. Terugweg zal de wind wel zijn gaan liggen. Op het groene strand stond Anne Soldaat geprogrammeerd. We waren beide hier wel nieuwsgierig na. Dus wij 6 kilometer tegen de wind in fietsen met drie pilsjes in de benen. Gelukkig heeft bier ook een verdovende werking zodat ik ook minder last had van het zadel. We hadden weer geluk. Het was droog. Het was bijna 5 uur en er was plaats. Wat een goed optreden, een subliem concert met dito muzikanten. De drummer van de Muppets had pianoles genomen en stuiterde hier voor mij op het podium. Wat een enthousiasme  Het kan ook zijn geweest dat de leverancier van mijn zadel een handeltje er naast drijft in pianokrukken. Het zou veel verklaren. Tot zover de eerste C. 

 

24 Juni 2013

Na het optreden op het groene strand zijn we weer richting ons tuinhuisje gegaan. Het was inmiddels droog en het was tijd voor de inwendige mens. We zijn cultuur minnend en dat geeft ons het recht om de buitenlandse keuken eens te verkennen. Juist dat wordt dus pizza. La Grotta. Mijn Italiaans is slecht maar ik vermoed de grot. Of het er binnen als een grot  uit zag weet ik niet, daar was het te vol voor. Maar toch een tafeltje leeg en we gaan zitten. Een serveerster vraagt ons of we al een tafel nummer hebben. Nee dat hebben we niet  en dat vinden we ook geen probleem. Daar dacht zij anders over. We werden vriendelijk gevraagd om bij de dame achter de bar met de blonde vlecht een tafel nummer aan te vragen en daarbij werd ook vermeld hoe lang het duurt voor je aan tafel kunt. Goh dit moet wel een heel goed restaurant zijn, of de concurrentie is gewoon slecht.  De wachttijd bleek drie kwartier. Dan schrik je. Wat moeten we elkaar zolang gaan vertellen? Dat viel reuze mee. De terras heaters stonden aan en ik zag twee krukken tegen de gevel staan met een paar dekens er over. Ze stonden wel dicht tegen een andere tafel maar wel knus. Wat hebben we daar gezellig gezeten. De bediening was vlot met de wijn en we konden bij het bestellen volstaan met het noemen van ons tafel nummer. Er kwamen twee Brand Meesters bij ons zitten. Gevraagd naar hun succes bleken ze de laatste ronde niet gehaald te hebben. Ik wist nog precies over welke vraag ze gestruikeld waren en wat ze hadden moeten zeggen. Zo'n Brand proeverij heeft toch nog een veel langere uitwerking dan ik in eerste instantie had verwacht. De volgende dag hebben we er weer gezeten. Het was zo nog communicatiever. Mijn tafel genoot bestelde 64. Ik kon hem vertellen dat deze mij gisteren heerlijk  gesmaakt had maar dat ik vandaag met smart in mijn hart toch een andere moest proberen. Toen de bestelling hem werd gebracht leek deze niet op de overheerlijke nummer 64. Hij schrok zelf ook een beetje. Hij proefde een Olijf, terwijl die er niet op hoorde te zitten. We waren er uit. Dit was niet dé 64. Hij leek mij echter wel lekker maar hij ging weer met de serveerster terug de keuken in. Twee tellen later kwam ze terug met zijn 64. Drie tellen later kwam ze met mijn bestelling. Zijn pizza met 1 olijf minder.

.  

24 Juni 2013

De derde C is van Cultuur. Oerol is cultuur. Daar ontkom je niet aan. Sterker nog daarvoor ga je er heen. Zoals je in het vorige stukje heb kunnen lezen was er nog een fiets rit voor de boeg naar het strand van Hoorn. Er was geen ruimte geweest voor diepgaand literatuur onderzoek en de keus van vanavond was meer ingegeven door dat ene tastbare in het boekje, dakpannen. We waren aan de late kant en ik had moeite om de gewenste snelheid vast te houden. Eindelijk aangekomen aan de rand van het bos volgde een voettocht langs de rand van het pad. Het pad zelf was niet begaanbaar. Wanneer het regent moet je eigenlijk niet naar het bos gaan. Maar het had geld gekost en er was een frisse nieuwsgierigheid naar wat je met dakpannen kunt doen.  Inmiddels ben ik er uit. Je kunt naast het bedekken van je huis er niet zo veel anders mee. Ja je kunt ze stuk slaan. Je kunt ze als kraag gebruiken. Je kunt ze opstapelen. Je kunt ze in het licht laten wiebelen. Je kunt er heel veel dingen mee doen waar ze niet voor bedoeld zijn. En eigenlijk zou je ze het beste ook gewoon op je dak moeten laten liggen. Een toepassing heb ik me nog wel over verbaast. Niet zozeer de toepassing als wel het klakkeloos uitvoeren van een opgedrongen taak. Je kunt een dakpan aan een touwtje hangen en dan op de grond neer leggen om de dakpan vervolgens achter je aan te laten slepen alsof het een huisdier is. Onderweg waren er meerdere plekken waar een passant het touwtje van zo'n aangebonden dakpan in de hand gedrukt kreeg om het achter zich aan te laten slepen. Ik snap dat je eerst wat overdonderd bent en het aan neemt. Dat je voor de beeldvorming mee weg loopt alla. Maar het is donker. Er is niemand die ziet dat je het gebakken stuk klei aan de kant legt om  gewoon verder te gaan met je leven of verder met het beleven van deze culturele uitspatting. Iedereen bleef onnadenkend door lopen met een dakpan aan een touwtje. Je zou als socioloog of psychiater hier toch op moeten kunnen promoveren. Even voor de beeldvorming. De volgende foto is een nog niet eerder opgenoemde variant van wat je met een dakpan kan. Met een dakpan in je nek proberen op te gaan in de muur van dakpannen. Ik heb over deze voorstelling een paar dagen nagedacht of er ook een diepere betekenis achter kan zitten. Ik heb hem tot nu toe nog niet gevonden.